Dit is een eerlijk stuk. Nou zijn al mijn stukken eerlijk want anders schreef ik ze niet, maar deze had ik gewoon bijna niet geschreven.
Ik ben namelijk van mijn geloof gevallen. Overigens ben ik er ook weer op gaan zitten, maar daarover later meer.
Sinds ik in Frankrijk woon is er iets veranderd in mij. Iets wezenlijks. Een onverwachte bijvangst van gaan wonen op een plek waar de wereld niet, of in ieder geval minder, aan mij kleeft. Waar ik elke dag in de verte staar en ontroerd ben door de schoonheid. Ik ben hier zo in en in tot mezelf gekomen dat ik helemaal geen astrologie en Human Design meer nodig heb. Niet langer de behoefte om iets te vinden in de maan en de planeten, of een verklaring voor mijn ongewenste trekjes in een verre uithoek van mijn design.
Lekker toch, denk je misschien. Jazeker, ik ben letterlijk en figuurlijk op de beste plek waar ik ooit geweest ben.
Ergens heel goed in zijn en het zelf niet meer nodig hebben
Horoscopen en designs zijn nog steeds de tools waarmee ik mijn klanten dagelijks steun en help. En zo ontstond er een bizar intern conflict van ergens heel goed in zijn, zien hoe het werkt en het tegelijkertijd zelf niet meer nodig hebben. Hoe kan ik wat ik doe in de wereld zetten als mijn boodschap in essentie is: je hebt het niet nodig!
Natuurlijk deelde ik deze rare spagaat met Florus, en een aantal andere mensen diep in mijn hart. En elke keer dezelfde reactie: “ja maar wat jij doet heeft jou gebracht tot waar je nu bent en wat jij doet is van zoveel waarde voor anderen!” Ik hoorde het allemaal aan, knikte ja en amen, maar de splinter bleef maar etteren in mijn brein.
Wat mij terugbracht
Nou leef ik volgens een belangrijke stelregel: als ik te lang blijf hangen in m’n eigen ge-emmer en mezelf te serieus ga nemen, ga ik iets doen.
De energie mocht weer gaan stromen, en hoe vond ik inspiratie? Door te kijken naar de huidige thema’s in mijn eigen horoscoop. Ik werk met Human Design én astrologie, en het was de astrologie die me deze keer bij de kraag pakte. Een pijnlijke confrontatie met mijn dilemma, keurig uitgelegd, waardoor er ineens helderheid kwam.
Dat wat ik dacht niet meer nodig te hebben bracht me terug waar het om gaat. Echt, is het geen giller? Ik kan soms ook gewoon kei-hard lachen om mezelf.
Wat ik voor mezelf gedaan heb is weer even inchecken. In mijn horoscoop en daarmee in mezelf.
We hoeven niet opnieuw te beginnen, want we zijn al begonnen. We kunnen wel opnieuw kiezen. Ik kan opnieuw kiezen. Waar ik warm van word. Of koud. Hoe ik zin geef aan mijn leven, hoe en met wie ik werk.
Soms moet je naar boven kijken om in jezelf te kijken.